Hallo duister, oude vriend.
Fijn dat je je hebt aangediend.
Deze nacht zijn in mijn dromen
visioenen langsgekomen
die voortdurend op mijn netvlies bleven staan,
ik trof ze aan
binnen mijn schild van stilte.

Rusteloos zocht ik mijn pad
langs smalle straatjes in de stad,
onder de kegels van het straatlicht,
mijn kraag tegen de koude opgericht,
maar mijn oog werd geraakt door het felle halogeen,
de nacht verdween
achter het schild van stilte.

Ik zag in het kale licht
tienduizend mensen, meer wellicht,
Mensen pratend zonder woorden,
mensen die elkaar niet hoorden.
Mensen schreven liedjes, die niemand met ze zong,
geen mens verdrong
dit dreigend schild van stilte.

“Dwazen,” zei ik, “weet dit wel.
Stilte groeit als een gezwel.
Hoor toch wat ik je wil zeggen.
Ik probeer contact te leggen.”
Maar mijn woord viel als een losse druppel neer,
het keerde weer
in een meer van stilte.

En de mensen baden tot
hun gemaakte neon god.
Telkens knipperende borden
riepen mensen tot de orde.
“Weet, het woord van de profeten staat geschreven op elk busstation,
ieder perron.
Het sluipt in het schild van stilte.”